عواملی که ممکن است به ریزش بهمن منجر شوند، به طور عمده به شرایط جوی و اقلیمی مرتبط هستند. در زیر عواملی که به ریزش بهمن مرتبط هستند را می‌آورم:

بارش برف:

بارش برف بهمن، یعنی بارش برف در ماه بهمن، یکی از عوامل اصلی ریزش بهمن است. زمانی که برف به زمین می‌افتد و تجمع پیدا می‌کند، می‌تواند به ریزش بهمن منجر شود.
یخ‌زدگی:

ترکیب بارش برف با یخ‌زدگی می‌تواند سطح جاده‌ها و معابر را لغزنده کند و ریزش بهمن را تسهیل کند.
وزش باد:

باد قوی می‌تواند برف را به حرکت درآورده و ریزش بهمن را فراهم کند. همچنین، وزش باد می‌تواند باعث ایجاد مراتب بهمن‌زدگی شود.
شدت بارش:

میزان بارش برف و شدت آن نقش مهمی در ریزش بهمن دارد. بارش فزاینده و پیوسته ممکن است منجر به تجمع بیشتر برف شود و این احتمال ریزش بهمن را افزایش دهد.
دماهای پایین:

دماهای پایین زمستانی باعث ایجاد و نگهداری برف در سطح زمین می‌شوند. دماهای پایین ممکن است منجر به یخ‌زدگی و افزایش خطر ریزش بهمن شوند

تعداد ساعات روشنایی:

تعداد ساعات روشنایی در ماه بهمن کمتر است که ممکن است موجب کاهش دید قابل اطمینان در شبانه‌روز و افزایش خطر ریزش بهمن گردد.
ویژگی‌های زمین‌شناسی:

ویژگی‌های زمینی مانند شیب، انحرافات جاده، و نوع سطح زمین می‌توانند تأثیرگذار باشند. زمین‌های شیب‌دار و ناهموار بیشترین خطر ریزش بهمن را دارند.

در هر صورت، نکات امنیتی مرتبط با امداد گر برف می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

آموزش و آگاهی:

آگاهی از شرایط هوایی و زمینی در مناطق برفی و آموزش‌های اولیه برای مقابله با حوادث فصل زمستانی ضروری است.
تجهیزات ایمنی:

استفاده از تجهیزات ایمنی مانند لباس‌های گرم، کفش‌های ضدلغزش، و لوازم اضطراری در خودرو یا در کیف اضطراری.
استفاده از وسایل ناوبری:

آموزش در مورد استفاده از وسایل ناوبری مانند نقشه، قطب‌نما، و GPS در شرایط زمستانی و برفی.
آموزش در مورد امدادرسانی:

آموزش‌های مربوط به امدادرسانی در شرایط برفی، از جمله نحوه انجام عملیات نجات و اولین کمک در مواجهه با حوادث فصل زمستانی.
آموزش به مردم:

ترویج و آموزش به مردم در مورد مواردی نظیر نگهداری خودرو، آماده‌سازی برای برفباران، و رفتارهای امن در مقابل برف.
تواصل فعال:

تشویق به تواصل فعال با ارگان‌های امدادرسانی، مردم، و گروه‌های محلی برای بهبود هماهنگی در مواقع اضطراری.

چنانچه کوهنوردان در کوهستان با بهمن روبه رو شدند و راهی برای فرار از آن نیافتند اشیای فلزی و برنده را از خود دور کنند ، دو دست خود را جلوی صورت بگیرند تا به هنگام قرارگرفتن در بهمن اندک فضایی برای نفس کشیدن داشته باشند
افراد جهت را در زیر بهمن گم می کنند و نمی دانند از کدام طرف باید به سمت روی زمین حرکت کنند ، از همین رو به این افراد توصیه می شود از آی دهان خود برای جهت یابی استفاداه کنند به این صورت که :
آب دهان آن ها به علت جاذبه زمین به هر طرف که سرازیر شده طرف مخالف آن روبه آسمان و بالای زمین است

افراد پس از جهت یابی باید مانند شنا کردن در آب درون برف شناکنند و خود را بیرون بکشند